بديهي است كه همدردي با خانواده قربانيان و كمك به كودكان بزه ديده براي ترميم روحي و بازگشت به زندگي از وظايف و خواسته‌هاي مردم است.

ولي يك تحليلگر آسيب‌هاي اجتماعي و يا جرم‌شناس ضمن احترام به عواطف جمعي بايد بررسي نمايد كه سرچشمه ارتكاب اينگونه جرائم و علل ادامه اين مسير و عوامل تاخير در كشف جرم و پيشنهادهاي راهبردي براي كنترل و يا حل اين گونه مسائل چيست؟

اين واقعه سه ركن يا بعد اساسي دارد:

1- مراحل شكل‌گيري شخصيت مجرم تا بروز انحراف

2- زير ساخت‌هاي ناهماهنگ نهاد‌ها و سازمان‌هاي اجتماعي براي شناسايي و پيشگيري به موقع از فعل مجرمانه

3- فرهنگ غلط به ارث رسيده از گذشتگان كه در موارد سوء اخلاقي يا به قول عامه ناموسي اصل را بر اختفا و پنهان كردن موضوع و هضم آن در درازمدت مي‌گذارند.

البته براي اين كار دلايلي به ظاهر قانع‌كننده هم داريم مثل اين‌كه دختر بچه فردا بزرگ مي‌شود انگشت‌نما خواهد شد، يا اين‌كه خانواده ما مي‌خواهند تو اين اجتماع زندگي كنند و....

اين دلايل بيشتر نشانگر يك جهل اجتماعي به ارث رسيده است كه خوشبختانه در حال از بين رفتن مي‌باشد.

اين گذشت‌ها منجر به ادامه جرم و حيات مجرم در بستر سكوت و بي‌اطلاعي دستگاه‌هاي رسيدگي‌كننده خواهد شد البته عدم پيگيري قانوني والدين را هم نبايد توجيهي براي ضعف حساسيت نهادهاي مسوول در كشف و رسيدگي به اينگونه جرائم كه روح جامعه را زخمي مي‌كند دانست، و يا از مسووليت مجرم در عدم درمان خود چشم پوشيد.

در خاتمه ذكر يك نكته هم لازم است و آن اين‌كه حساب مجرم از حساب خانواده وي كه از اعمال او اطلاعي نداشته‌اند جدا است و مردم براي واكنش به يك عمل شنيع نبايد ديگران را به فهرست قربانيان بيفزايند.

سرهنگ رضا غني‌لو - رييس مركز اطلاع‌رساني و ارتباطات ناجا